fbpx
Hikayeler
Anasayfa / Ruhsal Yaşam Pratikleri / İçimdeki Çocuğu Nasıl İyileştirebilirim?
İçimizdeki Yaralı Çocuk
İçimizdeki Yaralı Çocuk

İçimdeki Çocuğu Nasıl İyileştirebilirim?

Her birimizin içinde genç, acı çeken bir çocuk var. Hepimizin çocukken zorlandığı zamanlar olmuştur ve çoğumuz travma yaşamışızdır. Gelecekteki acılara karşı kendimizi korumak ve savunmak için genellikle o acılı zamanları unutmaya çalışırız. Acı deneyimiyle her temas ettiğimizde, buna dayanamayacağımıza inanırız ve duygularımızı ve anılarımızı bilinçaltımızın derinliklerine doldururuz. Belki de onlarca yıldır bu çocukla yüzleşmeye cesaret edememişizdir.

Ama çocuğu görmezden gelmiş olmamız, onun orada olmadığı anlamına gelmez. Yaralı çocuk her zaman orada, dikkatimizi çekmeye çalışıyor. Çocuk, “Ben buradayım. Buradayım. Benden kaçamazsın. Benden kaçamazsın.” Çocuğu içimizde derin bir yere göndererek ve mümkün olduğunca uzak durarak acımıza son vermek istiyoruz. Ama kaçmak acılarımızı bitirmez; sadece uzatır.

Yaralı çocuk bakım ve sevgi ister ama biz tam tersini yaparız. Acı çekmekten korktuğumuz için kaçıyoruz. İçimizdeki acı ve keder bloğu ezici geliyor. Zamanımız olsa da kendimize gelmiyoruz. Televizyon ya da film izleyerek, sosyalleşerek ya da alkol ya da uyuşturucu kullanarak kendimizi sürekli olarak eğlendirmeye çalışıyoruz çünkü bu acıyı tekrar tekrar yaşamak istemiyoruz.

Yaralı çocuk orada ve orada olduğunu bile bilmiyoruz. İçimizdeki yaralı çocuk bir gerçek ama onu göremiyoruz. Bu görememe, bir tür cehalettir. Bu çocuk ağır yaralandı. Geri dönmemize gerçekten ihtiyacı var. Bunun yerine yüz çeviriyoruz.

Cehalet vücudumuzun her hücresinde ve bilincimizdedir. Bir bardak suya dağılmış bir damla mürekkep gibidir. Bu cehalet gerçeği görmemizi engeller; bizi daha fazla acı çektiren ve içimizdeki zaten yaralanmış çocuğu tekrar yaralayan aptalca şeyler yapmaya itiyor.

Yaralı çocuk da vücudumuzun her hücresinde. Vücudumuzda o yaralı çocuğu olmayan hücre yoktur. O çocuk için çok uzaklara bakmamıza gerek yok. Sadece derinlemesine bakmamız gerekiyor ve onunla temasa geçebiliriz. O yaralı çocuğun acısı şu anda içimizde yatıyor.

Ama nasıl ıstırap vücudumuzun her hücresinde mevcutsa, atalarımızdan bize miras kalan uyanmış anlayış ve mutluluk tohumları da öyledir. Sadece onları kullanmalıyız. İçimizde bir lamba var, her an yakabileceğimiz farkındalık lambası. O kandilin yağı nefesimiz, adımlarımız, huzurlu gülüşümüzdür. O farkındalık lambasını yakmalıyız ki ışık parlasın ve karanlık dağılıp dursun. Uygulamamız lambayı yakmak.

İçimizdeki yaralı çocuğu unuttuğumuzu fark ettiğimizde, o çocuğa karşı büyük bir şefkat duyar ve farkındalık enerjisini üretmeye başlarız. Dikkatli yürüyüş, dikkatli oturma ve dikkatli nefes alma uygulamaları temelimizdir. Dikkatli nefesimiz ve dikkatli adımlarımızla, farkındalığın enerjisini üretebilir ve vücudumuzun her hücresinde yatan uyanmış bilgeliğe geri dönebiliriz. O enerji bizi kucaklayacak ve iyileştirecek ve içimizdeki yaralı çocuğu iyileştirecek.

Dinleme

Şefkatle dinlemekten bahsettiğimizde, genellikle bir başkasını dinlemeyi düşünürüz. Ama içimizdeki yaralı çocuğu da dinlemeliyiz. Bazen içimizdeki yaralı çocuğun tüm dikkatimize ihtiyacı vardır. O küçük çocuk, bilincinizin derinliklerinden çıkıp dikkatinizi isteyebilir. Dikkatli iseniz, onun yardım çağıran sesini duyacaksınız. O anda, önünüzdeki her şeye dikkat etmek yerine, geri dönün ve yaralı çocuğu şefkatle kucaklayın. Çocukla doğrudan sevgi diliyle konuşabilir, “Geçmişte seni yalnız bıraktım. senden uzaklaştım. Şimdi, çok üzgünüm. Sana sarılacağım.” “Sevgilim, senin için buradayım. Sana iyi bakacağım. çok acı çektiğini biliyorum. Çok meşguldüm. seni ihmal ettim, ve şimdi sana geri dönmenin bir yolunu öğrendim.” Gerekirse o çocukla birlikte ağlamak zorundasın. Ne zaman ihtiyacınız olursa, çocukla birlikte oturup nefes alabilirsiniz. “Nefes alarak yaralı çocuğuma dönüyorum; Nefes alıyorum, yaralı çocuğuma iyi bakıyorum.”

Çocuğunuzla günde birkaç kez konuşmanız gerekir. Ancak o zaman iyileşme gerçekleşebilir. Çocuğunuzu şefkatle kucaklayarak, onu bir daha asla yüzüstü bırakmayacağınıza ya da başıboş bırakmayacağınıza dair güvence verirsiniz. Küçük çocuk çok uzun süre yalnız kaldı. Bu yüzden hemen bu uygulamaya başlamalısınız. Şimdi yapmazsan, ne zaman yapacaksın?

Ona nasıl geri döneceğinizi ve her gün beş veya on dakika boyunca dikkatlice dinlemeyi bilirseniz, şifa gerçekleşecektir. Güzel bir dağa tırmandığınızda, çocuğunuzu da sizinle birlikte tırmanmaya davet edin. Gün batımını seyrederken, onu sizinle birlikte eğlenmeye davet edin. Bunu birkaç hafta veya birkaç ay yaparsanız, içinizdeki yaralı çocuk iyileşmeyi deneyimleyecektir.

Uygulama ile yaralı çocuğumuzun sadece biz olmadığını görebiliriz. Yaralı çocuğumuz birkaç nesli temsil edebilir. Annemiz hayatı boyunca acı çekmiş olabilir. Babamız acı çekmiş olabilir. Belki de ailelerimiz yaralı çocuğa kendi başlarına bakamadılar. Yani içimizdeki yaralı çocuğu kucaklarken, geçmiş nesillerimizin tüm yaralı çocuklarını kucaklıyoruz. Bu uygulama sadece kendimiz için değil, sayısız nesiller boyunca atalar ve torunlar için bir uygulamadır.

Atalarımız, içindeki yaralı çocuğuna nasıl bakacaklarını bilmemiş olabilirler, bu yüzden yaralı çocuğunu bize aktardılar. Uygulamamız bu döngüyü sona erdirmektir. Yaralı çocuğumuzu iyileştirebilirsek, sadece kendimizi kurtarmakla kalmayacak, aynı zamanda bizi inciten veya taciz edenleri de kurtarmaya yardım edeceğiz. İstismarcı aynı zamanda istismar mağduru da olabilir. Uzun zamandır içlerindeki çocukla pratik yapan, acıları hafifleyen ve dönüşüm yaşayan insanlar var. Aileleri ve arkadaşları ile ilişkileri çok daha kolay hale geldi.

Acı çekiyoruz çünkü şefkat ve anlayış bize dokunmadı. Yaralı çocuğumuz için farkındalık, anlayış ve şefkat enerjisini üretirsek, çok daha az acı çekeriz. Farkındalık oluşturduğumuzda, şefkat ve anlayış mümkün hale gelir ve insanların bizi sevmesine izin verebiliriz. Daha önce, her şeyden ve herkesten şüphelenebilirdik. Şefkat, başkalarıyla ilişki kurmamıza ve iletişimi yeniden kurmamıza yardımcı olur.

Çevremizdeki insanlar, ailemiz ve arkadaşlarımız da içinde ağır yaralı bir çocuk olabilir. Kendimize yardım etmeyi başardıysak, onlara da yardım edebiliriz. Kendimizi iyileştirdiğimizde, başkalarıyla olan ilişkilerimiz çok daha kolay hale gelir. İçimizde daha fazla barış ve daha fazla sevgi var.

Geri dön ve kendine iyi bak. Bedeninin sana, duygularının sana, algılarının sana ihtiyacı var. İçindeki yaralı çocuğun sana ihtiyacı var. Çektiğin acının bunu kabul etmene ihtiyacı var. Eve git ve tüm bunlar için orada ol. Dikkatli yürüyüş ve dikkatli nefes alıştırması yapın. Gerçekten orada olabilmek ve sevebilmek için her şeyi dikkatli bir şekilde yapın.

Farkındalığın Enerjisi

Dikkat enerjisi, içindeki çocuğu tanıyacak ve iyileştirecek olan merhemdir. Ama bu enerjiyi nasıl geliştirebiliriz?

Bilinci iki kısma ayırabiliriz. Bir kısım zihin bilinci, diğeri ise depo bilincidir. Zihin bilinci bizim aktif farkındalığımızdır. Batı psikolojisi buna “bilinçli zihin” diyor. Farkındalığın enerjisini geliştirmek için, tüm faaliyetlerimize aktif farkındalığımızı dahil etmeye ve yaptığımız her şeyde gerçekten hazır olmaya çalışıyoruz. Çayımızı içerken ya da şehrin içinden geçerken dikkatli olmak istiyoruz. Yürüdüğümüzde, yürüdüğümüzün farkında olmak isteriz. Nefes aldığımızda, nefes aldığımızın farkında olmak isteriz.

Kök bilinci olarak da adlandırılan depo bilinci, bilincimizin temelidir. Batı psikolojisinde buna “bilinçdışı zihin” denir. Tüm geçmiş deneyimlerimizin depolandığı yerdir. Mağaza bilinci, bilgiyi öğrenme ve işleme kapasitesine sahiptir.

Çoğu zaman zihnimiz vücudumuzla birlikte orada değildir. Bazen günlük faaliyetlerimizi zihin bilinci hiç dahil olmadan gerçekleştiririz. Yalnızca depolama bilinci aracılığıyla birçok şey yapabiliriz ve zihin bilinci binlerce başka şey düşünüyor olabilir. Örneğin, arabamızı şehir içinde sürdüğümüzde, zihin bilinci araba kullanmayı hiç düşünmüyor olabilir, ancak yine de kaybolmadan veya kaza yapmadan hedefimize ulaşabiliriz. Bu, kendi kendine çalışan mağaza bilincidir.

Bilinç, bodrum katının mağaza bilincimiz, oturma odasının da zihin bilincimiz olduğu bir ev gibidir. Öfke, üzüntü ya da sevinç gibi zihinsel oluşumlar, depo bilincinde tohumlar şeklinde durur. Öfke, umutsuzluk, ayrımcılık, korku tohumlarımız var; bir farkındalık, şefkat tohumu; bir anlayış tohumu, vb. Depo bilinci, tohumların bütününden oluşur ve aynı zamanda tüm tohumları koruyan ve muhafaza eden topraktır. Tohumlar, biz bir tohuma dokunan ve bize öfkeyi, sevinci ya da üzüntüyü hissettiren bir şey duyana, görene, okuyana ya da düşünene kadar orada kalır. Bu, oturma odamızda zihin bilinci düzeyinde ortaya çıkan ve tezahür eden bir tohumdur. Artık ona tohum değil, zihinsel oluşum diyoruz.

Biri bizi üzen bir şey söyleyerek veya yaparak öfke tohumuna dokunduğunda, o öfke tohumu ortaya çıkacak ve zihin bilincinde öfkenin zihinsel oluşumu olarak tezahür edecektir. “Oluşum” kelimesi, birçok koşulun bir araya gelmesiyle meydana gelen bir şeye verilen isimdir. Bir işaret kalemi bir oluşumdur; elim, bir çiçek, bir masa, bir ev, hepsi birer oluşumdur. Ev fiziksel bir oluşumdur. Elim fizyolojik bir oluşum. Öfkem zihinsel bir oluşumdur. Tohum çeşitleri zihinsel oluşumlar olarak tezahür edebilir. Öfke bunlardan sadece biridir. Depo bilincinde öfkeye tohum denir. Zihin bilincinde buna zihinsel oluşum denir.

Ne zaman bir tohum, diyelim ki öfke tohumu, oturma odamıza gelse ve zihinsel bir oluşum olarak tezahür etse, yapabileceğimiz ilk şey, farkındalık tohumuna dokunmak ve onu da ortaya çıkmaya davet etmektir. Şimdi oturma odasında iki zihinsel oluşumumuz var. Bu öfkenin farkındalığıdır. Farkındalık her zaman bir şeyin farkındalığıdır. Dikkatli nefes aldığımızda, bu nefes almanın farkındalığıdır. Farkındalıkla yürüdüğümüzde, bu yürümenin farkındalığıdır. Dikkatli yediğimiz zaman, bu yeme farkındalığıdır. Yani bu durumda, farkındalık öfkenin farkındalığıdır. Farkındalık öfkeyi tanır ve kucaklar.

Uygulamamız dualitesizlik anlayışına dayanmaktadır – öfke bir düşman değildir. Hem farkındalık hem de öfke kendimizdir. Farkındalık, öfkeyi bastırmak veya öfkeyle savaşmak için değil, onu tanımak ve onunla ilgilenmek için vardır – bir ağabeyin küçük bir erkek kardeşe yardım etmesi gibi. Böylece öfkenin enerjisi, farkındalığın enerjisi tarafından şefkatle kabul edilir ve kucaklanır.

Dikkat enerjisine her ihtiyaç duyduğumuzda, dikkatli nefes alıp vererek veya dikkatli bir şekilde yürüyüp gülümseyerek o tohuma dokunuruz ve sonra tanıma, kucaklama ve daha sonra derinlemesine bakma ve dönüştürme işini yapmaya hazır enerjiye sahibiz. Ne yaparsak yapalım, yemek pişirmek, süpürmek, yıkamak, yürümek veya nefesimizin farkında olmak olsun, farkındalık enerjisini üretmeye devam edebiliriz ve içimizdeki farkındalık tohumu güçlenecektir. Dikkat tohumunun içinde konsantrasyon tohumu vardır. Bu iki enerji ile kendimizi ıstıraplardan kurtarabiliriz.

Zihnin İyi Dolaşıma İhtiyacı Var

Vücudumuzda toksinler olduğunu biliyoruz. Kanımız iyi dolaşmazsa, bu toksinler birikir. Sağlıklı kalabilmek için vücudumuz toksinleri atmak için çalışır. Kan dolaşımı iyi olduğunda böbrekler ve karaciğer toksinleri atmak için görevlerini yerine getirebilirler. Kanın daha iyi dolaşımına yardımcı olmak için masaj kullanabiliriz.

Bilincimiz de kötü bir dolaşım durumunda olabilir. İçimizde bir ıstırap, acı, keder veya umutsuzluk bloğu olabilir; bilincimizdeki bir toksin gibidir. Buna iç oluşum veya iç düğüm diyoruz. Acımızı ve kederimizi farkındalık enerjisiyle kucaklamak, bilincimize masaj yapma pratiğidir. Kan dolaşımı iyi olmadığında organlarımız düzgün çalışamaz ve hastalanırız. Ruhumuz iyi dolaşmadığı zaman, zihnimiz hastalanır. Farkındalık, ağrı blokları boyunca dolaşımı uyarır ve hızlandırır.

Oturma odasını işgal etmek

Acı, üzüntü, öfke ve umutsuzluk bloklarımız her zaman zihin bilincimize, oturma odamıza gelmek isterler çünkü büyüdüler ve dikkatimize ihtiyaçları var. Ortaya çıkmak istiyorlar, ancak bu davetsiz misafirlerin gelmesini istemiyoruz çünkü onlara bakmak acı veriyor. Bu yüzden yollarını kapatmaya çalışıyoruz. Bodrumda uyumalarını istiyoruz. Onlarla yüzleşmek istemiyoruz, bu yüzden oturma odasını diğer misafirlerle doldurmak alışkanlığımız. On veya on beş dakikalık boş zamanımız olduğunda, oturma odamızı meşgul etmek için elimizden gelen her şeyi yaparız. Arkadaş diyoruz. Bir kitap alıyoruz. Televizyonu açıyoruz. Bir sürüş için gidiyoruz. Umarız oturma odası işgal edilirse bu hoş olmayan zihinsel oluşumlar ortaya çıkmaz.

Ancak tüm zihinsel oluşumların dolaşması gerekir. Bunların ortaya çıkmasına izin vermezsek, psişemizde kötü bir dolaşım oluşturur ve ruhsal hastalık ve depresyon belirtileri zihnimizde ve bedenimizde kendini göstermeye başlar.

Bazen başımız ağrıdığında aspirin alırız ama baş ağrımız geçmez. Bazen bu tür bir baş ağrısı akıl hastalığının bir belirtisi olabilir. Belki alerjimiz vardır. Bunun fiziksel bir sorun olduğunu düşünüyoruz, ancak alerjiler de akıl hastalığının bir belirtisi olabilir. Doktorlar tarafından ilaç almamız tavsiye edilir, ancak bazen bunlar içsel oluşumlarımızı baskılamaya devam ederek hastalığımızı daha da kötüleştirir.

Bariyerlerin Sökülmesi

Acı düğümlerimizden korkmamayı öğrenebilirsek, yavaş yavaş oturma odamıza girmelerine izin vermeye başlarız. Onları nasıl kucaklayacağımızı ve farkındalık enerjisiyle nasıl dönüştüreceğimizi öğrenmeye başlarız. Bodrum ile oturma odası arasındaki bariyeri kaldırdığımızda ağrı blokları ortaya çıkacak ve biraz acı çekmemiz gerekecek. İçimizdeki çocuk, bodrumda çok uzun süre kalmaktan birikmiş çok fazla korku ve öfkeye sahip olabilir. Bundan kaçış yok!

Bu yüzden farkındalık pratiği çok önemlidir. Dikkat orada değilse, bu tohumların ortaya çıkması çok tatsız. Ama farkındalık enerjisini nasıl üreteceğimizi biliyorsak, onları her gün davet etmek ve kucaklamak çok iyileştiricidir. Farkındalık, bu negatif enerjileri tanıyabilen, kucaklayabilen ve onlarla ilgilenebilen güçlü bir enerji kaynağıdır. Belki bu tohumlar ilk başta ortaya çıkmak istemiyor, belki çok fazla korku ve güvensizlik var, bu yüzden onları biraz ikna etmemiz gerekebilir. Bir süre kucaklandıktan sonra, güçlü bir duygu bodruma geri döner ve tekrar tohum olur, ancak eskisinden daha zayıftır.

İç oluşumlarınıza her farkındalık banyosu verdiğinizde, içinizdeki acı blokları hafifler. Bu yüzden öfkenizi, umutsuzluğunuzu, korkunuzu, her gün bir farkındalık banyosu yapın. Birkaç gün veya haftalarca onları her gün gündeme getirip tekrar aşağı inmelerine yardımcı olduktan sonra, psişenizde iyi bir dolaşım yaratırsınız.

Farkındalığın İşlevi

Farkındalığın ilk işlevi, tanımak ve savaşmamaktır. Her an durabilir ve içimizdeki çocuğun farkına varabiliriz. Yaralı çocuğu ilk kez tanıdığımızda tek yapmamız gereken onun farkında olmak ve ona merhaba demek. Bu kadar. Belki bu çocuk üzgündür. Bunu fark edersek, sadece nefes alabilir ve kendimize şöyle söyleyebiliriz: “Nefes alırken, kederin bende tezahür ettiğini biliyorum. Merhaba kederim. Nefes veriyorum, sana iyi bakacağım.”

İçimizdeki çocuğu tanıdıktan sonra, farkındalığın ikinci işlevi onu kucaklamaktır. Bu çok hoş bir uygulamadır. Duygularımızla savaşmak yerine kendimize iyi bakıyoruz. Farkındalık beraberinde bir müttefik getirir – konsantrasyon. İçimizdeki çocuğu şefkatle tanımanın ve kucaklamanın ilk birkaç dakikası biraz rahatlama getirecektir. Zor duygular hala orada olacak, ama artık eskisi kadar acı çekmeyeceğiz.

İçimizdeki çocuğu tanıyıp kucakladıktan sonra, farkındalığın üçüncü işlevi, zor duygularımızı yatıştırmak ve rahatlatmaktır. Sadece bu çocuğu nazikçe tutarak, zor duygularımızı yatıştırırız ve rahat hissetmeye başlayabiliriz. Dikkat ve konsantrasyon ile güçlü duygularımızı kucakladığımızda, bu zihinsel oluşumların köklerini görebileceğiz. Acımızın nereden geldiğini bileceğiz. Şeylerin köklerini gördüğümüzde, acımız azalacaktır. Böylece farkındalık tanır, kucaklar ve rahatlatır.

Dikkat enerjisi, içgörü enerjisi kadar konsantrasyon enerjisini de içerir. Konsantrasyon tek bir şeye odaklanmamıza yardımcı olur. Konsantrasyonla, bakmanın enerjisi daha güçlü hale gelir ve içgörü mümkündür. İçgörü her zaman bizi özgürleştirme gücüne sahiptir. Dikkat oradaysa ve farkındalığı nasıl canlı tutacağımızı biliyorsak, konsantrasyon da orada olacaktır. Ve konsantrasyonu nasıl canlı tutacağımızı bilirsek, içgörü de gelecektir. Farkındalığın enerjisi, daha derine bakmamızı ve dönüşümün mümkün olması için ihtiyacımız olan içgörüyü kazanmamızı sağlar.

Thich Nhat Hanh’ın Reconciliation: Healing The Inner Child (Uzlaşma; İçindeki Çocuğu İyileştirmek) kitabının özetidir.

Bu Yazı Hakkında Yorum Yazmak İster misiniz?

x

BUNUDA OKUMAK ISTERMISIN

Üçünçü Göz İçin Besinler

Üçüncü Gözü Açan Yiyecekler

Aydınlanma, ruhsal uyanış ,veya belki de sadece iyi bir gece uykusu elde ...